طنين نوای کاروان عشق در کوچه پسکوچههای آران و بيدگل
مهدی صدیقیان
همزمان با نزدیک شدن به ایام سوگواری سید و سالار شهیدان، بار دیگر فضای معنوی شهرستان آران و بیدگل با یکی از اصیلترین و ریشهدارترین مناسک مذهبی ایران زمین عطرآگین میشود. «نخستین آیین چاووشخوانی محرم به سبک استاد فرجالله صدیقیان” واصف بیدگلی»، به عنوان پیشدرآمدی بر عزاداریهای پرشور حسینی، در روز *پنجشنبه ۲۱ خرداد ماه ۱۴۰۵، ساعت ۲۰:۰۰* در محل *حسینیه سقایی علیاکبری (تکیه خانقاه درب مختصآباد)* برگزار خواهد شد. این مراسم که با حضور اساتید برجسته دانشگاه، نغمهخوانان پیشکسوت، پیرغلامان و عموم شیفتگان فرهنگ و ادب پارسی برپا میگردد، تجدیدی است با عهدی که بیش از یک و نیم قرن پیش توسط نیاکان این دیار برای زنده نگه داشتن یاد قیام عاشورا بسته شد.
واکاوی آیین سنتی چاووشخوانی؛ منادیان بیادعای سوگ حسینی
آیین چاووشخوانی به شیوه استاد واصف بیدگلی، که با شماره ۱۶۸۳ در فهرست میراث ناملموس ملی کشور به ثبت رسیده است، میراثی با قدمت بیش از ۱۷۰ سال است که هویت مذهبی منطقه را در خود جای داده است. این آیین کهن، فراتر از یک سوگواری ساده، یک پروتکل دقیق و هنرمندانه برای آمادهسازی قلوب مردم جهت ورود به ماه محرم است. برخلاف بسیاری از دستهجات عزاداری که از ابزار آلات موسیقی، طبل، سنج، زنجیر یا علامتهای سنگین استفاده میکنند، چاووشخوانی واصف بیدگلی بر «شکوه حنجره» و «خلوص کلام» استوار است. در این سبک، تمام بارِ حسی و معنوی مراسم بر دوش نغمهخوانانی است که با الحانی خاص و دستگاههای موسیقی اصیل ایرانی، خبر از آمدن کاروان کربلا میدهند. این آیین از ماههای قبل و از ابتدای ماه شوال در تکیه تاریخی خانقاه آغاز میشود. در این مدت، نغمهخوانان جوان در کنار «بزرگان» و «مرشدان» هیئت گرد هم میآیند تا ظرافتهای صوتی و سبک خاص اجرای اشعار استاد واصف را تمرین کنند. نقطه اوج این مراسم در سپیده دم نخستین روز محرم تجلی مییابد؛ زمانی که از فراز بام تکیه با نوای شیپور، شهر را بیدار کرده و چاووشخوانان در گروههای کوچک به سمت بازارها و گذرهای قدیمی حرکت میکنند. آنها با خواندن اشعاری با مضامین معرفتی و حزنانگیز، کسبه را به تعطیلی مغازهها و پیوستن به سوگ بزرگ فرا میخوانند. این سنت حسنه، نوعی پیوند عمیق میان دین، اقتصاد و اجتماع در بافت سنتی شهر ایجاد کرده است که تا به امروز پویایی خود را حفظ کرده است.
استاد فرجالله واصف بيدگلی؛ شاعری از تبار اخلاص و نبوغ
بنیانگذار و معمار این سبک ماندگار، میرزا فرجالله صدیقیان معروف به «واصف بیدگلی» (۱۲۶۶-۱۳۳۴ هـ.ش) است. شخصیت واصف در تاریخ ادبیات مذهبی منطقه، شخصیتی استثنایی و الهامبخش است. او در حالی به یکی از سرآمدان مرثیهسرایی و نغمهخوانی بدل شد که از سواد رسمی و مکتبی بیبهره بود. این ویژگی «اُمّی» بودن، نهتنها مانعی برای او نشد، بلکه باعث گردید تا اشعارش مستقیماً از چشمه فیاض الهام و صفای باطن جاری شود. واصف با وجود آنکه توانایی نوشتن نداشت، بالغ بر ۵۰۰۰ بیت شعر نغز و استوار در مدح و منقبت اهلبیت (ع) سرود که توسط نزدیکان و ارادتمندانش مکتوب و ثبت گردید. در بُعد زندگی فردی، واصف مظهر قناعت و استقلال مادی بود. او که از راه پارچهفروشی (بزازی) امرار معاش میکرد، هرگز اجازه نداد هنر و اعتقاداتش ابزاری برای مالاندوزی شود. او با تاسیس هیئت سقایی بیدگل، نوعی از عزاداری بیپیرایه و خاضعانه را ترویج کرد که در آن پیر و جوان در کنار هم درس افتادگی میآموختند. واصف گرچه در طول زندگی خود فرزندی نداشت که میراثدار نامش باشد، اما امروز هزاران جوان در آران و بیدگل خود را فرزندان معنوی او میدانند و با اجرای اشعار و سبک خاص او، نامش را در تاریخ جاودانه ساختهاند. پیکر این شاعر وارسته در ایوان ورودی آستان مقدس امامزاده هادی (ع) بیدگل به خاک سپرده شده است و مزار او امروزه زیارتگاه کسانی است که به دنبال پیوند میان هنر اصیل و ارادت خالصانه به خاندان وحی هستند. برگزاری این آیین در روزهای آتی، ادای دینی است به این پیرغلام آستان حسینی که نغمههایش هنوز پس از دههها، دلهای مشتاقان را به لرزه درمیآورد.
