بازنگری در میدان نبرد Call of Duty و چالشهای مسیر پرخطای تازه
به گزارش هیرکان هنر به نقل از هنر آنلاین، در میانه نبرد با موجودی گیاهی که از دهانش سیلابی از لجن بیرون میریزد و حاصل توهمی ناشی از یک سلاح زیستی است، ناگهان این فکر به ذهن میرسد که «کال آو دیوتی» روزگاری درباره هزینه انسانی جنگ حرف میزد. زمانی که بازی شما را در نقش یک سرباز معمولی، گرفتار در هیولای صنعتی جنگ مدرن قرار میداد. آن روزها حالا شبیه خاطرهای دور به نظر میرسند؛ خاطرهای که نسل تازهای از بازیکنان حتی لمسش هم نکردهاند. در «Call of Duty: Black Ops ۷» کمپین داستانی بیش از هر زمان دیگری از آن ریشه انسانی فاصله گرفته و به تجربهای آشفته، شلوغ و سردرگم بدل شده است؛ تجربهای که گاهی بیشتر شبیه کابوسی بیمنطق عمل میکند تا یک روایت جنگی منسجم.
وقتی همتیمی اجباری به بار اضافه تبدیل میشود
بزرگترین تغییر کمپین جدید، امکان تجربه کامل آن بهصورت تکنفره یا همراه با حداکثر سه بازیکن دیگر است. روی کاغذ، چنین تصمیمی میتواند ادامه منطقی مسیری باشد که سالهاست «کال آو دیوتی» در بخش چندنفره طی میکند. در عمل اما این انتخاب بیشتر از هر چیز به کیفیت تجربه لطمه میزند. برای جبران قدرت آتش گروهی، دشمنان حالا نوار سلامتی دارند که باید با حوصله و صرف فشنگهای بیپایان خالی شود. نتیجه کار، از بین رفتن حس مرگبار بودن سلاحهاست؛ حسی که از نخستین پرش تاریخی این مجموعه به میدان نبرد وجود داشت.
دشمنان انسانی و رباتیک هر دو به کیسههای جان تبدیل شدهاند و تیراندازی سریع و برقآسای همیشگی، حالتی خمیری و بیرمق پیدا کرده است. حتی زمانی که همراه تیم کامل بازی میکنید، رضایت شلیکهای دقیق جای خود را به فرسایش تدریجی میدهد. سیستم همتیمی بیشتر مزاحم است تا کمککننده؛ مزاحمتی که لایهای از کندی و دلزدگی به تجربه اضافه میکند.
