عکاس جنگ از پروژه شکاک‌سازی گفت/ واقعیت جنایت چطور کتمان می‌شود؟

به گزارش هیرکان هنر به نقل از فرهنگ آفرینان،آزاده فضلی؛ شاید مدرن‌ترین جایگاهی که می‌توان برای عکاسی جنگ ترسیم کرد، نقش آن در جنگ روایت‌ها باشد. امروزه عکاس جنگ نه تنها باید با گلوله و ترکش بجنگد، بلکه باید با اتهاماتی نظیر «فیک بودن»، «استفاده از هوش مصنوعی» و «بازسازی سینمایی» نیز مبارزه کند. در دنیایی که جبهه مقابل با برچسب‌زنی، سعی در بی‌اعتبار کردن سند دارد، جایگاه عکاس جنگ به یک «مدافع حقیقت» تبدیل می‌شود. عکاس باید روی سوژه فوکوس کند تا سندی خلق کند که حتی رسانه‌های معاند هم در نهایت مجبور به پذیرش اصالت آن شوند.

عکاسی جنگ دیگر فقط «عکس گرفتن از جنگ» نیست؛ بلکه «تلاش برای بقای حقیقت در میانه غبار دروغ و خون» است. عکاس در این جایگاه، همزمان یک امدادگر روحی، یک مورخ، یک متخصص فنی و یک مبارز رسانه‌ای است که دوربینش، هم وظیفه‌ای ملی است و هم تنها پناهگاهی که او را از جنون ناشی از تماشای فجایع انسانی مصون می‌دارد.

مهدی قاسمی هنرمندی که عکس‌هایش در میانه نبرد به سندی برای رسوایی تهاجم تبدیل شد، از هجمه رسانه‌های معاند و تلاش برای زیر سوال بردن واقعیت می‌گوید. او که دوربین را نه فقط برای تماشا، بلکه برای «ثبت در تاریخ» به دست گرفته، معتقد است برچسب‌زنی‌ها نمی‌تواند غبار بر چهره حقیقتی بنشاند که او با گوشت و پوست خود لمس کرده است. این عکاس باسابقه در گفتگوی پیش‌رو، از روزهایی می‌گوید که اگر دوربین میان او و پیکرهای سوخته حائل نمی‌شد، دچار فروپاشی روانی می‌شد؛ روایتی از فوکوس کردن بر حقیقت، دقیقاً در لحظاتی که جهان از پشت چشم‌های گریان، تار دیده می‌شود.