از «خانهای روی دینامیت» تا «روز صفر»؛ آمریکا به دنبال چیست؟
به گزارش هیرکان هنر به نقل از مهر،؛ در کشاکش حمله دوباره آمریکا به یک کشوری دیگر و نشان دادن سلطه گری و سلطه جویی دستوری خود، بد نیست ابعاد سیاست و رفتار سیاسیون حاکم بر آمریکا را در درون خاک ایالات متحده دید. چند نشانه گسترده برای بررسی وضعیت حاضر ملاک است، که باید در هر کدام تعمق کرد و به ریز اشاراتی به آنها داشت. در حالیکه ترامپ و دولت او زیر فشار پرونده اِپستین و نارضایتی عمومی هستند اما به قول جان مرشایمر این پرونده همان دهان بند موساد بر ترامپ برای مقاصد خود است. حال می بینیم این خواسته موساد و اسرائیل زودتر از موعد انجام می شود و آمریکا را بعد تجربه های وحشتناک در ویتنام، افغانستان، عراق، لیبی، پاناما، سوریه، ونزولا (برای نفت به چین)، اکنون به ایران گسیل کرده است و فقط در روز اول حمله سیصد و پنجاه نقطه در ایران را زیر بمباران خود قرار می دهد و رهبر و شخص اول سیاسی آن را در یک اقدام عجیب و نادر ترور می کند!
سوال اصلی اینجاست؛ برای چه؟ برای چه هدفی؟ جواب در کنگره اما باز تکراری و متوهمانه ست. یعنی نابودی سلاح های کشتار جمعی و پیشگیری از حمله ناگهانی ایران. تا الان که پایان روز هفتم جنگ است بیش از هزار و دویست نفر در ایران کشته شده اند که فقط در یک مدرسه دخترانه دبستانی در شهر میناب در جنوبی ترین نقطه ایران یعنی هرمزگان نزدیک به دویست کودک در یک لحظه از بین رفته اند، آن هم هنگام درس خواندن و یادگیری. به گفته اسکات ریتر چیزی شبیه به روز اول جنگ عراق در سال ۲۰۰۳ که یک مدرسه مورد حمله قرار گرفت که آنجا هم فکر کرده اند تاسیسات جنگی است!
برای وضعیت کنونی آمریکا می توان به چند اثر سینمایی و سریال اشاره کرد. اول فیلم «خانه ای روی دینامیت» ساخته کاترین بیگلو، یک فیلمساز پروپاگاندا ساز و اشاعه تفکر پنتاگون و سیا. او از مدافعان جنگ عراق بود و جنگ را در خارج آمریکا جستجو می کرد و به دنبال صلح در کشتار جهان سوم بود و گشت می زد. حال به او گفته شده یا خود متوجه شده است که اثرات این سیاست های افراطی و سلطه گرایانه چیزی جز نابودی برای خاک آمریکا نیست. بیگلو در ساخته جدیدش اشاره مستقیم دارد که سیاست های آمریکا در قبال دیگر کشورها بستر این خاک را تبدیل به دینامیت آماده انفجار کرده است.
آمریکا که خود را سرآمد سلاح هسته ای و جنگی می نامد در این فیلم به روایت فیلمساز پیش به سوی یک آینده نگری می رود و با یک بمب اتمی که از شرق آسیا شلیک شده مواجهه می شود. یعنی ترجمان آن می شود بمب بر سر خود عامل وحشت جهانی می آید. مرکز شلیک بمب معلوم نیست و نمی شود. چرا؟ چون آنقدر دشمن، آمریکا برای خود ساخته که دیگر فرقی نمی کند چه کسی دست به شلیک زده است.
حرف از روسیه، چین و کره شمالی به میان است. بمبی که در شیکاگو یعنی مرکز پراکندگی آمریکا و دومین شهر پرجمعیت آن خواهد خورد. دستگاه پدافندی در غرب آمریکا یعنی آلاسکا نمی تواند بمب را خنثی کند، که با هزینه های میلیارد دلاری برای پدافندهای دفاعی شده باز هم ناکار آمد است. رئیس جمهور سیاهپوست که شاید اشاره به اوباما و سیاست های نرمالایز او دارد. آن هم نمی تواند آمریکا را از این فاجعه نجات دهد در هلیکوپتر ترور می شود و وزیر دفاع در نقطه ضعف احساسی و استیصال خودکشی می کند.
فیلمساز که روزی جنگ و قدرت هژمونی آمریکا را در فیلم های «گنجینه درد» و «سی دقیقه پس از نیمه شب» با حالت کمی نقادانه شعاری دنبال می کرد اما حالا دارد این نهیب را می زند که ما دیگر نمی توانیم با این سیستم سلطه جویی ادامه بدهیم و زندگی کنیم. این سیاست های نئوکان ها خانه ای ساخته اند بروی بمب ساعتی که هر لحظه ممکن است ما را به نابودی بکشاند. از نقد نوع نگاه قدرت تا سوال درباره هزینه های دفاعی، مشکلات روحی، روانی و اقتصادی در داخل خود آمریکا و اینکه تمام سیاستمداران در نقطه آخر نهایت فقط به دنبال حفظ عزیزانشان هستند تا مردم. بیگلو دارد تصویر جنگ و سیاست های آمریکا را که تا به امروز از دریچه هالیوود و پروپاگاندای سیستمی آن در خارج ایالات متحده نشان می دادند و حتی تصاویر (از جنگ جهانی، جنگ ویتنام، افغانستان، عراق، لیبی و …) را غرورآفرین، اکسپرسیونیسم و آگراندیسمان شده به مردم خود و دنیا تصویر می کردند به شکل واقعگرایانه ای نشان میدهد. چون حالا می بینیم ابعاد جنگ و سیاست های آن از خارج به داخل خاک آمریکا کشیده شده و دارد پیش از وقوع همین حادثه از غرب به شرق رفتن و خیزش به پناهگاهی زیرزمین در پنسیلوانیا را گوش زد می کند. این فیلم می تواند بعد از سریال «خانه پوشالی» که سیاست ها و شخصیت های درون کاخ سفید را به تصویر می کشید، آیینه ای تمام نما از آینده نه چندان دور و روشن ایالات متحده باشد.
