چرا تقوایی فیلم نساخت؟

به گزارش هیرکان هنر به نقل از صبا، مازیار وکیلی نوشت:  ناصر تقوایی یکی از کارگردانان اصول‌گرا (نه به معنای سیاسی آن) سینمای ایران بود. برای خودش تشخص و شان و پرنسیپ قائل بود. عادت نداشت هر چیزی بسازد و این را بارها به صراحت گفته بود. خود تقوایی بارها در مصاحبه‌هایش گفته بود من به واسطه کار نکردن‌هایم تقوایی شدم و این خیلی دردناک است. دردناک است کارگردانی که حداقل دو سه شاهکار مسلم در کارنامه کاری خود دارد سمت فیلمسازی نرود و به قدری دلزده شود که عطای کار در سینمای ایران را به لقایش ببخشد و به جز تدریس کار دیگری انجام ندهد. اما چرا این اتفاق می‌اُفتد و چرا کارگردانانی مانند ناصر تقوایی، بهرام بیضایی و امیر نادری به این نتیجه می‌رسند که بهتر است دیگر فیلم نسازند؟ نقش مدیران فرهنگی در این فیلم نساختن چیست؟ آیا مدیران فرهنگی کشور نمی‌توانستند شرایطی را مهیا کنند که امثال تقوایی با فراغ بال و در آزادی کامل فیلم بسازند؟ و اصلاً سوال مهم تر این است که چرا باید دیگرانی که قعطعاً درک پایین تری نسبت به تقوایی دارند به او مجوز فیلمسازی بدهند؟ پاسخ به این سوالات از آن جهت مهم است که دلیل انزوا، مهاجرت و سکوت بزرگانی مانند بیضایی، تقوایی و نادری را درک کنیم. هیچ‌کس نمی‌داند چرا در ایران زندگی به این صورت است که دولت باید در تمام اجزای زندگی ایرانی دخالت کند. برای همه چیز نیاز به ثبت نام و اخذ مجوز از دولت و حاکمیت است. فرقی نمی‌کند کسی می‌خواهد ماشین بخرد، ارز دولتی دریافت کند یا فیلم بسازد! برای تمام این کارها مجبور است از دولت مجوزهای لازم را اخذ نماید. تقوایی و سایر کارگردان‌هایی که از یک جایی به بعد کار را رها کردند همگی قربانی چنین سیاست‌هایی هستند. فکر کنید کارگردانی مانند تقوایی فیلمنامه‌ای نوشته و آن را به هزارتوی پیچیده وزارت ارشاد برده و باید ماه‌ها منتظر بماند تا چند نفری که هر کدام شاگردان تقوایی به حساب می‌آیند به او اجازه بدهند فیلم بسازد. چنین فرآیند عجیب و غریب و آزاردهنده‌ای، تماماً توسط دولتی که نگاه خاص و ایدئولوژیک خودش را دارد، کافیست تا امثال تقوایی عطای کار در سینما را به لقای ببخشند و همه چیز را رها کنند. مدیران فرهنگی در ایران منصوب می‌شوند تا اجازه ندهند آدم حسابی‌های سینمای ایران کار کند والا همه آن‌هایی که اخبار سینمای ایران را دنبال می‌کنند می‌دانند گرفتن مجوز برای یک کمدی سبک و عامه پسند خیلی هم راحت است و پیچیدگی خاصی ندارد.