آرزو آزادی از کیوریتوری «هوش خاکستری» میگوید
به گزارش هیرکان هنر به نقل از فرهنگ آفرینان، آزادی در توضیح این تعبیر میگوید در جهان نقاشیهای آصف، بوم دیگر فقط یک سطح نقاشی نیست، بلکه به پوستِ زخمی زمین شبیه میشود؛ زمینی که انسان با بیرحمی و مصرفزدگی آن را خراشیده و ویران کرده است. او تأکید میکند تنههای تنها و بافتهای خاموش درختان در این آثار، «شهادتهاییاند از تباهی»، اما همین خاموشی، نقطه آغاز جهانی تازه است که قلم آصف از دل آن بیرون میآید و جهانی معلق میان رؤیا و واقعیت میسازد؛ جهانی که هنوز در آن امکان روایت و حتی رستاخیز وجود دارد.
او با اشاره به حضور پررنگ درخت و ربات در این مجموعه، درخت را صرفاً پسزمینه نمیداند و توضیح میدهد: «درخت در این جهان تصویری شاهد است و راوی؛ گاهی همسنگ فیگورهای هیبرید کنار آنها میایستد. پوست ترکخورده و تنههای فرسوده حاملِ زمان، حافظه و محدودیتاند؛ همه آنچیزی که انسان در این قرن بر زمین تحمیل کرده است.» آزادی در ادامه میافزاید در مقابلِ این درختان، رباتها و موجودات سایبورگی مثل نسل تازهای از ساکنان آینده ظاهر میشوند؛ موجوداتی که نه کاملاً ماشیناند و نه دیگر به معنای کلاسیک، انسان: «در چیدمان نمایشگاه، تلاش کردم این نسبت را پررنگ کنم؛ مخاطب کمکم میفهمد درختان فقط پسزمینه نیستند، بلکه دارند به این بدنهای جدید نگاه میکنند و در سکوت از آنها سؤال میپرسند.»
