سینما
مسئلۀ ساخت، زمینهای برای گسترش خیال
به گزارش هیرکان هنر به نقل از فرهنگ آفرینان، اگر در دوران پیشامدرن تفوق در مسالۀ ساخت با دو روش «مدولاسیون» و «روش ساخت کاهشی» است؛ در عصر مدرنیسم و متعاقب آن جهان پسامدرن، روشهای ساختارگرایانه در سازماندهی اثر، امکان تخیل و گسترش خیال را برای مجسمهسازان فراهم میکند.
از نمونههای آغازین این نوع رویارویی میتوان به اثر مشترک آگوست بارتولدی و گوستاو ایفل، مجسمه آزادی امریکا 1886 م. اشاره کرد؛ استراکچر هندسی این اثر با محاسبات دقیق مهندسی توسط ایفل طراحی و با تکنیک قالبهای فورج، روکش فیگوراتیو مسی توسط بارتولدی برروی استراکچر سوار گردید. در این نوع مواجهه، با استفاده از تکنولوژی در برش و اتصال قطعات، امکان سازماندهی اثر و کنترل اندازه در ابعاد مورد نظر شهری برای مجسمهساز فراهم میشود.
