تقوایی نمادی از سینمای روشنفکر در دوران قبل و بعد از انقلاب بود

به گزارش هیرکان هنر به نقل از فرهنگ آفرینان، محمود گبرلو، مجری و منتقد سینما، به مناسبت درگذشت ناصر تقوایی یادداشتی اختصاصی برای صبا نوشت و در آن به مرور زندگی هنری و نقش برجسته ناصر تقوایی در تاریخ سینمای ایران پرداخت.

متن یادداشت؛ « نسل امروز، ناصر تقوایی را پیش از آنکه با آثار سینمایی‌اش بشناسد، با آزادمنشی و استقلال رأی او در عرصه‌ی اندیشه و ادبیات به یاد می‌آورد. تقوایی بیش و پیش از هر چیز، روشنفکری عاشق ادبیات بود؛ فیلم‌سازی که نگاهش از دل کتاب و اندیشه می‌جوشید. آخرین اثر او، «کاغذ بی‌خط» محصول سال ۱۳۸۰ است؛ فیلمی که به‌نوعی واپسین بازتاب روح ناآرام و تأمل‌گر او در قاب سینما بود.

تقوایی در دو مقطع از تاریخ سینمای ایران، نقشی تعیین‌کننده و ماندگار ایفا کرد. نخست، در دهه‌ی پنجاه و پیش از انقلاب، با استعفا از مهم‌ترین نهاد صنفی وقت یعنی «سندیکای هنرمندان فیلم ایران» و بنیان‌گذاری «کانون سینماگران پیشرو» در کنار چهره‌هایی چون بیضایی، کیمیایی، مهرجویی، منفردزاده، نصیریان و انتظامی؛ و بار دیگر، پس از انقلاب اسلامی، با خلق آثاری چون «ناخدا خورشید»، «ای ایران»، «کاغذ بی‌خط»، فیلم کوتاه «رهایی»  و مجموعه‌ی «قصه‌های کیش».