آدمهایی که از خنده برای نجات خود استفاده میکنند
به گزارش هیرکان هنر به نقل از فرهنگ آفرینان،در «شب»، سیاه دیگر صرفاً عنصری کمیک نیست؛ او به روایتی از زیست انسانی تبدیل میشود که میخواهد از قیدِ نقشِ همیشگیاش رها شود. روایت نمایش، بیش از آنکه بر خنده استوار باشد، بر آشکارسازی حقیقت پشت طنز تکیه دارد. مخاطب در میانهی شوخیها و کنایهها، ناگهان با تلخی زندگیِ سیاه روبهرو میشود و این تضاد، هستهی دراماتیک اثر را شکل میدهد.
صدف اسپهبدی در این نمایش، حضوری مؤثر و باورپذیر دارد. بازی او با لحنی کنترلشده و ریتمی دقیق پیش میرود؛ او بهخوبی میان خنده و رنج، میان بازی و واقعیت، تعادلی هنرمندانه برقرار کرده است. نگاه، مکث و حرکات او از زبانی مستقل برخوردار است و در لحظات کلیدی، از گفتار فراتر میرود و به حس بدل میشود. این تسلط بر صحنه، از اسپهبدی چهرهای ساخته که در عین صمیمیت، از درونمایهای اجتماعی دفاع میکند.
