بابک رضایی: در بزنگاه جنگ ۱۲ روزه، موسیقی ایران جایگاه اثرگذارش را به رخ کشید

به گزارش هیرکان هنر به نقل از فرهنگ آفرینان،  تحلیل، نقد و بررسی فعالیت‌های مدیریتی در دستگاه های دولتی همواره یکی از پرطرفدارترین، پرحاشیه‌ترین و جذاب‌ترین کارکردها در عرصه‌های مختلف رسانه‌ای است و خبرنگاران، کارشناسان و منتقدان حوزه‌های مختلف تلاش می‌کنند در قالب‌های منصفانه و بعضا غیرمنصفانه‌ای که برای مسیر خود انتخاب کرده اند، به تجزیه و بررسی آنچه یک مدیر در سازمان خود انجام می دهد، بپردازند. مسیری که در هر دوره به فراخور نگاه های سیاسی حاکم در دولت مستقر، با فراز و نشیب های زیادی همراه است و شرایطی را فراهم می سازد که این تجزیه و تحلیل ها از جهات مختلف مورد کندوکاو قرار گیرند.

در این میان مدیریت مجموعه های فرهنگی و هنری نه تنها از این قاعده مستثنی نیستند بلکه مدیرانش در دشوارترین شرایطی قرار می گیرند که بسیاری از مدیران دستگاه های دیگر این تجربه ها را حتی در خواب هم نمی‌بینند. موضوعی که با توجه به نگاه ایدئولوژیکی که مرتبط با اندیشه سیاسی دولت مستقر وجود دارد، قطعا می تواند روزها و سال های چالش برانگیزی را برای مدیر مورد نظر به وجود بیاورد. فرآیندی که طی سال های اخیر از وزیر گرفته تا معاون و مدیران کل اداره های مختلف وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی با آن روبه‌رو بودند و فقط گذر در تاریخ، طرح مباحث اصولی و فنی، مبانی علمی مرتبط با مقوله مدیریت و البته نگاه های کارشناسی و رسانه ای منصف می تواند درباره آنچه در دوره ها و دولت های مختلف انجام گرفته، ارزیابی درستی داشته باشد.